Pie¶ń o żołnierzach z Westerplatte

Kiedy się wypełniły dni
i przyszło zgin±ć latem,
prosto do nieba czwórkami szli
żołnierze z Westerplatte
(A lato było piękne tego roku)

I tak ¶piewali: - Ach, to nic,
że tak bolały rany,
bo jakże słodko teraz i¶ć
na te niebiańskie polany
(A na ziemi tego roku było
            tyle wrzosu na bukiety)

W Gdańsku stali¶my tak jak mur,
gwiżdż±c na szwabsk± armatę,
teraz wznosimy się w¶ród chmur,
żołnierze z Westerplatte

I ci, co dobry maj± wzrok
i słuch, słyszeli pono,
jak dudnił w chmurach równy krok
Morskiego Batalionu

I ¶piew słyszano taki: - By
słoneczny czas wyzyskać,
będziemy grzać się w ciepłe dni
na rajskich wrzosowiskach

Lecz gdy wiatr zimny będzie d±ł
i smutek kr±żył ¶wiatem,
w ¶rodek Warszawy
            spłyniemy w dół,
żołnierze z Westerplatte

Konstanty Ildefons Gałczyński